Jeśli chodzi o karmienie siarą, istnieją dwie metody, z których mogą korzystać producenci: karmienie przez rurkę przełykową lub butelkę ze smoczkiem. Czas, sprzęt i osobiste preferencje wpływają na decyzję o zastosowaniu jednej z tych dwóch metod. W tym miesiącu Colostrum Counsel omawia skutki podawania siary przez rurkę przełykową i butelkę u nowonarodzonych cieląt.

Colostrum Counsel:
Rurka przełykowa a karmienie siarą z butelki

Karmienie nowonarodzonych cieląt dobrej jakości siarą w ciągu pierwszych godzin życia ma kluczowe znaczenie dla ich zdrowia i powodzenia. Siara może być podawana cielęciu za pomocą jednej z dwóch metod: rurki przełykowej lub butelki ze smoczkiem. Karmienie przez rurkę jest zwykle uważane za metodę bardziej efektywną czasowo, ponieważ podanie dużej ilości siary zajmuje tylko kilka minut. W przeciwieństwie do tego, karmienie siarą za pomocą butelki ze smoczkiem zajmuje więcej czasu, ale jest uważane za "bardziej naturalne", ponieważ naśladuje ssanie cielęcia przez matkę.

Chociaż karmienie przez rurkę jest metodą efektywną czasowo, istnieją obawy, że karmienie siarą przez rurkę może spowodować przedostanie się siary do żwacza, co opóźniłoby dostarczenie siary do jelita. W szczególności, dwa wcześniejsze badania sugerowały, że siara może przedostawać się do żwacza podczas stosowania podajnika rurowego, ponieważ cielęta karmione rurką mają niższe stężenie IgG we krwi niż cielęta karmione butelką ze smoczkiem (Kaske i in., 2005; Godden i in., 2009). Jednak w badaniach tych nie mierzono "szybkości opróżniania trawieńca", czyli szybkości, z jaką posiłek opróżnia się z trawieńca do przewodu pokarmowego. Co więcej, chociaż istnieje wiele czynników, na które może wpływać metoda karmienia siarą, poprzednie badania koncentrowały się tylko na tym, jak metoda karmienia może wpływać na IgG.

Mając te duże luki w wiedzy do wypełnienia, naukowcy z University of Alberta starali się ustalić, czy karmienie siarą przez rurkę przełykową wpłynie na szybkość opróżniania trawieńca, a także na stężenie IgG, glukozy, insuliny i hormonów jelitowych (glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) i GLP-2) we krwi w porównaniu z cielętami karmionymi siarą przez butelkę ze smoczkiem.

Metody

W celu przeprowadzenia badania (Desjardins-Morrissette i in., 2018), dwadzieścia cieląt rasy holsztyńskiej było karmionych 3 l siary przez butelkę ze smoczkiem (cielęta BOTTLE) lub 3 l siary przez rurkę przełykową (cielęta TUBE). Niezależnie od metody karmienia, obie grupy były karmione tą samą siarą (Headstart, SCCL, dostarczającą 200 g całkowitego IgG) w 2 godzinie życia. Po posiłku z siary cielęta karmiono 3 l pasteryzowanego mleka pełnego w 12. godzinie życia za pomocą butelki ze smoczkiem, a następnie co 12 godzin. W celu częstego pobierania próbek krwi po posiłku z siary w celu oszacowania szybkości opróżniania żołądka, a także stężenia IgG, glukozy, insuliny oraz GLP-1 i GLP-2 we krwi, w 1 godzinie życia założono cewnik szyjny.

IgG i opróżnianie żołądka

Podsumowując, nie wykryto żadnych różnic w stężeniu IgG lub szybkości opróżniania trawieńca między cielętami karmionymi TUBE i BOTTLE (Tabela 1). Poprzednie badanie (Godden i in., 2009) wykazało spadek stężenia IgG tylko wtedy, gdy 1,5 l siary podawano w probówce, a nie wtedy, gdy podawano 3 l siary. Ponieważ szacuje się, że żwacz cielęcia przed odsadzeniem może pomieścić do 400 ml płynu (Chapman i in., 1986), autorzy postawili hipotezę, że płyn, który pozostaje w żwaczu, nie wpłynie na stężenie IgG ani opróżnianie trawieńca podczas podawania 3 litrów siary. Zasadniczo, gdy mała objętość (np. 1,5 l) siary jest podawana za pomocą rurki, większa część tego posiłku (~ 26%) pozostanie w żwaczu, a gdy podawana jest duża objętość (np. 3 l), tylko niewielka część posiłku (~ 13%) pozostanie w żwaczu i prawdopodobnie nie wpłynie na stężenie IgG.

Należy również zauważyć, że w tym badaniu podawano wysokiej jakości siarę. W szczególności, każde cielę otrzymało 200 g IgG w 3 litrach paszy, co znacznie przekracza minimalną zalecaną ilość (100 g). Nie wiadomo, czy podawanie siary o różnej jakości mogło wpłynąć na wyniki zaobserwowane w tym badaniu. Niezależnie od tego, autorzy sugerują, że jeśli podawana jest odpowiednia ilość siary dobrej jakości i jeśli rurki są prawidłowo wykonane, to zarówno karmienie cieląt siarą przez rurkę, jak i butelkę powinno skutkować odpowiednim biernym transferem odporności.

Stężenie glukozy i insuliny

Karmienie cieląt siarą za pomocą probówki zwiększyło zarówno pole pod krzywą glukozy, jak i insuliny (AUC) w porównaniu do cieląt karmionych siarą z butelki (Tabela 1). Wszystkie cielęta były karmione tą samą siarą, a zatem taką samą ilością laktozy (~2,7%, Godden i in., 2009) i glukozy. W związku z tym, jeśli różnica ta nie jest spowodowana podawaniem różnych ilości glukozy, to prawdopodobnie wynika ona z faktu, że cielęta karmione rurką spożywają posiłek z siary w krótszym czasie (5,2 min) niż cielęta karmione butelką (17,6 min) (Tabela 1). U bydła wykazano, że 30% glukozy jest wykorzystywane w jelicie cienkim, podczas gdy pozostałe 70% jest trawione i pojawia się we krwi (Richards i in., 1999). Ponieważ cielęta TUBE spożyły siarę w krótszym czasie, początkowy czas, w którym siara dostała się do jelita cienkiego był krótszy. Mogło to spowodować, że więcej glukozy dostało się do krwiobiegu, a mniej zostało wykorzystane przez jelito cienkie. W rezultacie cielęta TUBE miały wyższe stężenie glukozy i insuliny.

Co ciekawe, cielęta TUBE spożyły również większą ilość mleka w butelce (2,96 l) podczas pierwszego posiłku mlecznego w porównaniu do cieląt BOTTLE (2,47 l) (Tabela 1). Autorzy spekulują, że być może cielęta TUBE spożyły więcej mleka w butelce podczas pierwszego posiłku mlecznego, ponieważ jelito cienkie zużyło mniej glukozy po karmieniu siarą, a jelito cienkie mogło mieć większe zapotrzebowanie na składniki odżywcze w czasie pierwszego posiłku mlecznego.

Stężenia glukagonopodobnego peptydu 1 i 2

Przed tym badaniem nigdy nie odnotowano stężenia GLP-1 i GLP-2 we krwi nowonarodzonych cieląt, nie mówiąc już o odpowiedzi na karmienie siarą. Chociaż nie zaobserwowano efektu leczenia dla GLP-1 i GLP-2, zaobserwowano znaczący efekt czasowy po posiłku z siary (rysunek 1). GLP-2 jest znany ze stymulowania rozwoju jelit (Taylor-Edwards i in., 2011), podczas gdy wykazano, że GLP-1 zwiększa stężenie insuliny we krwi u cieląt, co powoduje wychwyt glukozy do wykorzystania energii (Fukumori i in., 2012a). Wydzielanie tych hormonów z jelita cienkiego jest stymulowane przez składniki odżywcze, takie jak lipidy i węglowodany (Burrin i in., 2001), a zatem karmienie siarą może inicjować ich wydzielanie w jelitach niedojrzałych noworodków. Dlatego, chociaż nie zaobserwowano żadnego efektu leczenia, badanie to sugeruje, że siara może mieć korzystny wpływ na rozwój jelit cielęcia poprzez działanie tych hormonów peptydowych jelit.

Wiadomości na wynos

Nie zaobserwowano różnic w opróżnianiu trawieńca, stężeniu IgG, GLP-1 i GLP-2 we krwi, gdy cielęta były karmione 3 litrami siary przez rurkę przełykową lub butelkę ze smoczkiem. Jednak cielęta karmione przez rurkę miały wyższe stężenie glukozy we krwi i spożywały większą ilość pierwszego posiłku mlecznego w porównaniu z cielętami karmionymi butelką. Wyniki te mogły wynikać z faktu, że cielęta karmione przez zgłębnik miały mniej glukozy dostępnej jako substrat energetyczny dla jelita cienkiego, ale wymaga to dalszych badań.

Amanda Fischer, MSc.

SCCL i asystent naukowy na Uniwersytecie Alberty
[email protected]

WSPÓŁAUTOR
Mariah Desjardins-Morrissette, MSc.

Referencje
Desjardins-Morrissette, M., J.K. van Niekerk, D. Haines, T. Sugino, M. Oba i M.A. Steele. 2018. Wpływ karmienia siarą przez zgłębnik lub butelkę na wchłanianie IgG, opróżnianie trawieńca i stężenie hormonów w osoczu u nowonarodzonych cieląt. J. Dairy Sci. 101(5):4168-4179.
Burrin, D.G., Petersen, Y., Stoll, B., Sanglld, P. 2001. Glukagonopodobny peptyd 2: czynnik wzrostu jelit reagujący na składniki odżywcze. J. Nutr. 131: 709-712.
Chapman, H.W., Butler, D.G., Newell, M. 1986. Droga płynów podawanych cielętom przez przełyk. Can. J. Vet. Res. 50(1): 84-87.
Fukumori, R., Mita, T., Sugino, T., Obitsu, T., Taniguchi, K. 2012. Stężenie w osoczu i działanie amidu glukagonopodobnego peptydu-1 (7-36) u cieląt przed i po odsadzeniu. Domest. Anim. Endocrinol. 43: 299-306.
Kaske, M., Werner, A., Schberth, H.J., Rehage, J., Kehler, W. 2005. Colostrum management in calves: effects of drenching vs. bottle feeding. J. Anim. Physiol. Anim. Nutr. 89(3-6): 151-157.
Godden, S.M., Haines, D.M., Konkol, K., Peterson, J. 2009. Poprawa biernego transferu immunoglobulin u cieląt. II: Interakcja między metodą karmienia a objętością podawanej siary. J. Dairy Sci. 92 (4): 1758-1764.
Richards, C. J. 1999. Influence of small intestinal protein on carbohydrate assimilation and metabolism in beef cattle. Ph.D. Diss. Univ. Kentucky.
Taylor-Edwards, C.C., Burrin, D.G., Holst, J.J., Mcleod, K.R., Harmon, D.L. 2011. Glukagonopodobny peptyd-2 (GLP-2) zwiększa przepływ krwi w jelicie cienkim i wzrost błony śluzowej u przeżuwających cieląt. J. Dairy Sci. 94: 888-898.