Siara jest podstawą zdrowia cieląt. Dostarcza nowonarodzonemu cielęciu immunoglobulin poprzez transfer pasywny które są niezbędne dla przeżycia, odporności na choroby i długoterminowej wydajności. Dziesięciolecia badań wykazały, że cielęta z wyższym poziomem odporności biernej mają niższe ryzyko zachorowalności i śmiertelności, lepszy wzrost i lepszą produktywność przez całe życie. W rezultacie większość producentów mleka doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak ważne jest szybkie podanie siary w odpowiedniej ilości po urodzeniu.

Pomimo tej świadomości, spójne wyniki odporności biernej pozostają trudne do osiągnięcia w wielu gospodarstwach. Nawet stada z silnymi programami zarządzania siarą nadal obserwują zmienność stężeń immunoglobuliny G (IgG) w surowicy wśród cieląt. Ta niespójność jest często frustrująca, zwłaszcza gdy przestrzegane są zalecane najlepsze praktyki dotyczące czasu i objętości.

Kluczowym powodem tego wyzwania jest to, że sama siara matczyna jest bardzo zmienna. Jakość siary może znacznie różnić się między krowami, między wycieleniami tej samej krowy, a nawet w obrębie tego samego stada w tym samym dniu. Duża część tej zmienności jest spowodowana czynnikami biologicznymi i fizjologicznymi, które są trudne, a w niektórych przypadkach niemożliwe do pełnej kontroli. W rezultacie poleganie wyłącznie na matczynej siarze bez strategii zarządzania tą zmiennością może narazić cielęta na większe ryzyko nieudanego transferu odporności biernej.

Co decyduje o jakości siary?

Jakość siary jest najczęściej definiowana przez stężenie IgG, ponieważ IgG jest głównym przeciwciałem odpowiedzialnym za odporność bierną u nowonarodzonego cielęcia. Podczas gdy objętość siary, czystość i obciążenie bakteryjne są również ważne, stężenie IgG pozostaje kluczowym wyznacznikiem tego, ile odporności ostatecznie wchłonie cielę.

Na stężenie IgG w siarze ma wpływ szeroki zakres czynników biologicznych i zarządczych, w tym parzystość, zarządzanie krowami zasuszonymi i czas pobierania siary.

Parytet. Parzystość jest jednym z najbardziej spójnych czynników wpływających na jakość siary. Krowy wieloródki nie tylko produkują większą objętość siary, ale ich siara zazwyczaj zawiera wyższe stężenia IgG i białka całkowitego oraz niższe stężenia tłuszczu w porównaniu do jałówek pierwiastek.

Zarządzanie krowami zasuszonymi. Krótkie okresy zasuszenia, zwykle definiowane jako krótsze niż 47 do 51 dni, są związane ze zmniejszoną objętością siary, prawdopodobnie z powodu upośledzonego wzrostu komórek sutka lub zmienionej funkcji gruczołu sutkowego podczas tworzenia siary. Żywienie przed porodem, w szczególności bilans energetyczny i status mikroskładników odżywczych, może dodatkowo wpływać na funkcje odpornościowe i syntezę siary. Stresory środowiskowe, takie jak stres cieplny w późnym okresie ciąży, są również związane z obniżoną jakością siary.

Czas pobierania siary. Stężenie immunoglobulin gwałtownie spada po wycieleniu, gdy siara przechodzi w dojrzałe mleko. Opóźnienie pierwszego udoju, nawet o kilka godzin, może znacznie zmniejszyć stężenie IgG. W rzeczywistości stężenie IgG w siarze spada o ~4% na każdą godzinę opóźnienia w jej pobraniu po wycieleniu.

Wiele z tych czynników oddziałuje na siebie i różni się w zależności od krowy. Nawet przy doskonałym zarządzaniu nie jest realistyczne oczekiwanie jednolitej jakości siary we wszystkich wycieleniach. To zmienność nie jest odzwierciedleniem złego zarządzania, ale raczej biologiczna rzeczywistość produkcji siary.

Jak zmienna jest siara matki?

Zakres zmienności jakości siary obserwowany w komercyjnych stadach bydła mlecznego jest znaczny. W badaniu z 2019 r. dr Sandra Godden z University of Minnesota zdefiniowała siarę wysokiej jakości jako zawierającą ponad 50 g IgG na litr. Stosując ten standard, wiele badań wykazało, że znaczna część siary nie spełnia tego progu. Duże badanie przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych z udziałem 104 gospodarstw mlecznych w 13 stanach wykazało, że 23% próbek siary zostało sklasyfikowanych jako niskiej jakości (zawierających mniej niż 50 g IgG/L). Podobne wyniki odnotowano w badaniu 18 gospodarstw mlecznych w stanie Nowy Jork, gdzie od 20 do 24% próbek siary uznano za niskiej jakości, w zależności od parzystości krów.

Inne systemy produkcji wykazują jeszcze większą zmienność. W badaniu przeprowadzonym na 21 pastwiskowych gospodarstwach mlecznych w Irlandii, 44% próbek siary zawierało mniej niż 50 g IgG/L, co podkreśla wyzwania związane z konsekwentnym osiąganiem wysokiej jakości siary w systemach wypasu. Dane kanadyjskie pokazują porównywalną zmienność. Badanie przeprowadzone w Quebecu zebrało próbki siary z 51 stad mlecznych i wykazało, że średnie stężenie IgG było nieco powyżej powszechnie stosowanego progu 56 g / l. Jednak rozkład był szeroki, a stężenia IgG wahały się od około 21 g / l do 97 g / l. Podsumowując, wyniki te sugerują, że od ¼ do 1/5 karmienia siarą może być poniżej zalecanych standardów jakości.

Ta zmienność oznacza, że dwa cielęta karmione tą samą objętością siary w tym samym czasie po urodzeniu mogą otrzymać dramatycznie różne ilości IgG. W praktyce, cielę karmione czterema litrami siary wysokiej jakości może otrzymać ponad dwukrotnie więcej IgG niż cielę karmione taką samą ilością siary niskiej jakości. Z perspektywy cielęcia stanowią one całkowicie różne biologiczne punkty wyjścia.

Ocena jakości siary

Biorąc pod uwagę nieodłączną zmienność jakości siary matki, ocena siary przed karmieniem jest ważnym krokiem w zmniejszaniu ryzyka dla nowonarodzonego cielęcia. Ocena w gospodarstwie jest najczęściej przeprowadzana przy użyciu refraktometru Brix. Wykazano, że procent Brix dobrze koreluje ze stężeniem IgG w siarze i zapewnia szybkie, praktyczne narzędzie wspierające podejmowanie decyzji w czasie rzeczywistym.

Stosując próg 22% Brix lub wyższy, istnieje wysoki poziom pewności, że siara jest wysokiej jakości. W szczególności dr Buczinski i dr Vandeweerd ustalili, że siara mierząca co najmniej 22% Brix miała 94% prawdopodobieństwa zawartości ponad 50 g IgG/L w 2016 roku. Siara spełniająca lub przekraczająca ten próg jest ogólnie odpowiednia do pierwszego karmienia, podczas gdy niższe wartości wskazują na większe ryzyko nieodpowiedniego dostarczenia IgG do cielęcia.

Przy konsekwentnym stosowaniu, test Brixa pozwala personelowi gospodarstwa rozróżnić siarę wysokiej i niskiej jakości oraz podejmować świadome decyzje dotyczące sposobu przydziału siary. Takie podejście wspiera bardziej spójne dostarczanie IgG cielętom i stanowi podstawę dla standardowych protokołów zarządzania siarą.

Co możemy zrobić z siarą niskiej jakości?

Kiedy ocenia się jakość siary, część siary spadnie poniżej zalecanych progów. Odrzucenie siary o niskiej jakości jest często niepraktyczne, szczególnie w stadach z wysokim odsetkiem jałówek pierwiastek lub w okresach stresu środowiskowego. W rezultacie producenci muszą zdecydować, jak najlepiej zarządzać siarą, która nie spełnia celów jakościowych, jednocześnie chroniąc zdrowie cieląt.

Wzbogacanie siary oferuje praktyczne rozwiązanie. Wzbogacanie polega na uzupełnianiu niskiej jakości siary matki preparatem zastępującym siarę w celu zwiększenia całkowitej masy IgG dostarczanej cielęciu. Takie podejście pozwala producentom zmaksymalizować własną siarę, zachowując szersze bioaktywne składniki siary matki, jednocześnie zmniejszając ryzyko związane z niskim stężeniem IgG.

Użyteczność tej strategii została zademonstrowana przez dr Lopeza na University of Guelph w 2023 roku. W badaniu tym wzbogacenie niskiej jakości siary matczynej z 30 g IgG/L do 60 g IgG/L spowodowało wzrost stężenia IgG w surowicy z 12 g/L do 20 g/L. Co prawdopodobnie najważniejsze, zaobserwowano nieudany transfer pasywnej odporności, spadł z 19% do 0%. Gdy siara matki zawierająca 60 g IgG/L była dalej wzbogacana do 90 g IgG/L, zaobserwowano mniejszy wzrost IgG w surowicy. Jednakże, wzbogacenie zwiększyło odsetek cieląt osiągających doskonałą odporność bierną, zdefiniowane jako stężenie IgG w surowicy większe niż 25 g/L, od 50% do 62% w porównaniu z cielętami, które były karmione tylko siarą matki o stężeniu 60 g IgG/L.

Razem, badanie siary i ukierunkowane wzbogacanie zapewniają praktyczną ścieżkę w kierunku znormalizowanego zarządzania siarą i bardziej przewidywalnych wyników zdrowotnych cieląt.

Umieszczeniewszystko razem

Razem wzięte,

Zasady te wspierają proste, oparte na decyzjach podejście do zarządzania siarą, które zmniejsza zmienność i poprawia spójność bez inwestycji w infrastrukturę lub znacznego wzrostu zapotrzebowania na siłę roboczą.

Wiadomości na wynos

Jakość siary jest z natury zmienna, nawet w dobrze zarządzanych stadach, a stężenie IgG jest głównym czynnikiem wpływającym na odporność bierną. Podawanie siary szybko i w odpowiedniej objętości jest ważne, ale nie może przezwyciężyć siary niskiej jakości, która występuje w znacznej części karmień. Ocena jakości siary za pomocą refraktometru Brix i wzbogacanie siary niskiej jakości zapewnia praktyczne, znormalizowane podejście do zmniejszenia zmienności i zapewnienia bardziej spójnej odporności biernej u cieląt.

Napisany przez dr Dave Renaud

Epidemiolog weterynaryjny, Uniwersytet w Guelph